Zanim zostali sławni. Kto finansował kariery Lewandowskiego, Małysza i Radwańskiej?

The Champions · Aktualizacja: 13 listopada 2026 · 11 min czytania

Dwa i pół tysiąca złotych w Zniczu Pruszków. Tyle, według Cezarego Kucharskiego, zarabiał Robert Lewandowski, zanim trafił do Lecha Poznań. Kiedy agent zapytał go o oczekiwania, napastnik wskazał dziesięć tysięcy. Na tym etapie właśnie tak wyglądała jego wyobraźnia finansowa. [1]

Agnieszka Radwańska miała za sobą lata treningów, zanim na korcie zarobiła pierwsze 245 dolarów. Wyjazd młodego Adama Małysza na Turniej Czterech Skoczni pomagało sfinansować kilka osób z Wisły. Ich historie zaczynają się daleko od reklamowych budżetów, które później przyciągało każde z tych nazwisk. [8][13]

Zanim pojawiły się wielkie marki, trzeba było opłacić następny wyjazd, znaleźć klub i przekonać kogoś, żeby pomógł. Dopiero później przychodziło trudniejsze pytanie: jak zarządzać pieniędzmi i relacjami, kiedy sport rzeczywiście zaczyna zarabiać?

Robert Lewandowski: chciał dziesięciu tysięcy, dostał znacznie więcej

Robert Lewandowski w 2008 roku.
Robert Lewandowski w 2008 roku. Autor: Klapi. Źródło: Wikimedia Commons. CC BY-SA 3.0. Zmniejszono rozmiar i przekonwertowano do WebP.

Agent zobaczył więcej niż następną podwyżkę

Marzec 2008 roku, trening Znicza w Pruszkowie. Kucharski dostrzegł napastnika, któremu chciał pomóc wejść do większej piłki. W rozmowie z „Rzeczpospolitą” wspominał, że przedstawił Lewandowskiemu plan rozwoju. Sam miał za sobą grę w reprezentacji i klubach zagranicznych. Teraz tę wiedzę chciał wykorzystać po drugiej stronie stołu. [1]

Dla piłkarza przejście do Lecha było awansem sportowym i finansowym. Kucharski po latach podawał, że przez dwa sezony w Poznaniu Lewandowski zarobił łącznie 2,8 mln zł. Tę wypowiedź z kanału Futbolownia przytoczyło Radio Poznań w 2020 roku. Nie chodziło o cenę transferu zapłaconą Zniczowi, lecz o zarobki zawodnika według relacji jego byłego agenta. [2]

Dziesięć tysięcy miesięcznie i 2,8 miliona za dwa lata to nie dwa warianty tej samej pensji. Pierwsza liczba opisywała oczekiwania młodego człowieka. Druga, ujawniona później przez menedżera, pokazywała, co udało się wynegocjować i zarobić w klubie, w którym rozwinęła się jego kariera.

W tej historii agent nie pojawił się dopiero przy reklamowych milionach. Był potrzebny wcześniej, kiedy trzeba było ocenić, dokąd zawodnik powinien pójść i na jakich warunkach. Umowa miała dawać pieniądze, ale klub musiał też dawać miejsce do dalszego rozwoju.

Z boiska do łazienek kibiców

W listopadzie 2011 roku Lewandowski został pierwszym polskim ambasadorem Gillette. Grał już w Borussii Dortmund. Producent maszynek do golenia kupował coś innego niż klub piłkarski: obecność zawodnika w świecie codziennych wyborów konsumenta. SportMarketing.pl odnotował tę współpracę jako ważne wejście polskiego piłkarza do komunikacji globalnej marki. [3]

To jeden z wczesnych, dobrze udokumentowanych kontraktów reklamowych Lewandowskiego. Nie znamy z tego komunikatu jego wartości. Nie trzeba jednak dopisywać kwoty, żeby zobaczyć zmianę: do sportowej pracy doszły nagrania, kampanie i zobowiązania wobec partnera. Zarabianie poza boiskiem wymagało czasu, który ktoś musiał znaleźć w kalendarzu.

Kilka lat później Lewandowscy zaczęli budować do tego własną organizację. W 2017 roku ruszyła Stor9_, agencja zajmująca się ich komunikacją i projektami z markami. Zaangażowani byli m.in. Tomasz Zawiślak, Anna Zielińska, Maciej Dutkowski i Jakub Zajdel. W informacji o starcie wymieniono pięć osób w agencji oraz trzech dalszych współpracowników managementu. [4]

To nie jest dzisiejsza lista zatrudnienia ani cały zespół obsługujący rodzinę. Jest jednak śladem skali, do której urosło przedsięwzięcie: poza agentem potrzebni byli już ludzie od pomysłów, treści, PR i współpracy biznesowej. Zawiślak tłumaczył wówczas, że chodziło także o odciążenie Lewandowskich. [4]

Zaufanie nie trwało wiecznie

Robert Lewandowski w barwach Borussii Dortmund.
Robert Lewandowski w barwach Borussii Dortmund. Autor: Kroelleboelle. Źródło: Wikimedia Commons. CC0 1.0. Zmniejszono rozmiar i przekonwertowano do WebP.

Opowieść o Kucharskim nie kończy się na dobrze wynegocjowanym kontrakcie. Z czasem między nim a Lewandowskim doszło do rozstania i konfliktu o wspólne interesy. Relacja, która zaczęła się od planowania przyszłości młodego napastnika, trafiła na sale sądowe.

PAP opisywała postępowanie karne dotyczące zarzutów szantażu wobec byłego menedżera. Kucharski im zaprzeczał, przekonując w wywiadzie dla WP SportoweFakty, że chodziło o rozliczenie wspólnego biznesu. To dwa przeciwstawne stanowiska, a nie ustalenie, kto miał rację. [5][6]

Według relacji Sport.pl z 13 października 2026 roku proces nadal trwał, a kolejną rozprawę wyznaczono na 8 grudnia. W chwili przygotowania tego tekstu nie opisujemy więc zakończonej sprawy ani prawomocnego rozstrzygnięcia tego zarzutu. [7]

Początkowe zaufanie i późniejszy spór należą do tej samej historii. Zawodnik może zawdzięczać komuś ważny etap kariery, a mimo to po latach nie potrafić uzgodnić z nim rozliczeń. Wspólny sukces nie zamyka takich pytań. Czasem dopiero nadaje im wielką wartość.

Adam Małysz: najpierw zbiórka na wyjazd, potem umowa z Red Bullem

Adam Małysz w Titisee-Neustadt w 2005 roku.
Adam Małysz w Titisee-Neustadt w 2005 roku. Autor: Wladyslaw Sojka. Źródło: Wikimedia Commons. CC BY-SA 3.0. Zmniejszono rozmiar i przekonwertowano do WebP.

Po sto marek, żeby mógł pojechać

Zanim Małysz stał się bohaterem zimowych weekendów, jego wyjazd trzeba było po prostu sfinansować. Materiał historyczny Red Bulla opisuje, jak przed pierwszym Turniejem Czterech Skoczni młodego zawodnika złożyli się na niego ludzie z Wisły. Po 100 marek niemieckich mieli dać Apoloniusz Tajner, Jan Kawulok, Gustaw Śliwka i Andrzej Wąsowicz. Klub dołożył 300 marek. [8]

W tej opowieści nie ma jeszcze wielkiego sponsora, który bierze na siebie przyszłość sportowca. Są konkretne osoby i kwoty potrzebne, żeby zawodnik znalazł się na starcie. Warto ten początek zapamiętać, zanim przejdziemy do milionów.

17 marca 1996 roku Małysz wygrał w Oslo swój pierwszy konkurs Pucharu Świata. Reporterzy „Gazety Wyborczej” pisali wtedy o 16 tys. dolarów nagrody. Archiwalny tekst przypomniał po dwudziestu latach Sport.pl. [9]

W tamtym reportażu obok euforii widać też zwykłe pytanie o przyszłość. Babcia przypominała, że Adam ma zawód dekarza. W lokalnym barze rozmawiano o tym, z czego będzie żył, jeśli skoki przestaną się układać. Dziś wiemy, jak potoczyła się jego kariera. Ludzie wypowiadający te słowa jeszcze tego nie wiedzieli. [9]

Dwa samochody były ważniejsze niż wielka kampania

Edi Federer nie zaczął pomagać polskim skokom od efektownej reklamy. Według wspomnień Tajnera organizował kombinezony i dwa volkswageny passaty kombi. Gdy jesienią 2000 roku rozważał zakończenie współpracy, trener prosił go o pozostanie do końca sezonu. Bez samochodów trudno byłoby jeździć na zawody. [10]

To drobny szczegół tylko z perspektywy późniejszej sławy. Wtedy sprawny samochód był częścią drogi na podium. Podobnie jak pieniądze mieszkańców Wisły kilka lat wcześniej: pomoc miała bardzo praktyczny adres.

Tuż przed Bożym Narodzeniem 2000 roku Federer przywiózł do Ramsau umowę z Red Bullem. Tajner wspominał, że Małysz podpisał ją na miejscu. Niedługo później, po zwycięstwie w Innsbrucku, menedżer miał podrzeć dokument na oczach właściciela marki, Dietricha Mateschitza, otwierając rozmowę o lepszych warunkach. Tak tę scenę relacjonował trener w rozmowie z WP SportoweFakty. [10]

Przed turniejem podpisywali umowę dla skoczka, w którego możliwości wierzyli. Po triumfie w Innsbrucku rozmawiali już o zawodniku, którego sukces zobaczyli wszyscy. Federer nie czekał do końca sezonu, żeby wrócić do negocjacji.

Na kasku zrobiło się miejsce warte miliony

Adam Małysz w 2014 roku, już po zakończeniu kariery skoczka.
Adam Małysz w 2014 roku, już po zakończeniu kariery skoczka. Autor: Cezary Piwowarski. Źródło: Wikimedia Commons. CC BY 3.0. Zmniejszono rozmiar i przekonwertowano do WebP.

W późniejszym raporcie, opublikowanym przez Forbes w 2009 roku, pojawiała się kwota 2 mln zł rocznie od Red Bulla za reklamę na kasku Małysza. W tym samym materiale pisano o blisko milionie złotych za współpracę z Generali. To medialnie opisywane stawki z późniejszego etapu kariery, nie cena pierwszej umowy podpisanej w Ramsau. [11]

Widać skalę drogi od dokładania po sto marek do wyjazdu. Z czasem osobno wyceniano obecność marki na głowie zawodnika, a osobno na kombinezonie. Dla kibica nadal był to ten sam Adam z Wisły. Dla firm poszczególne miejsca na jego stroju stały się częścią planu komunikacji.

Federer rozstał się z PZN w 2005 roku, ale nadal reprezentował Małysza. Według wspomnień przytoczonych przez WP SportoweFakty zachowali bliską relację do śmierci Austriaka w 2012 roku. Zakończenie współpracy ze związkiem nie było więc końcem jego pracy z zawodnikiem. [10]

Nie była to historia sportowca, który sam nauczył się negocjować każdą reklamę. Przy nim znalazł się człowiek znający rynek, zanim polski rynek zdążył przyzwyczaić się do takich pieniędzy.

Agnieszka Radwańska: zanim przyszły dolary, rodzina sprzedawała to, co miała

Agnieszka Radwańska w 2007 roku.
Agnieszka Radwańska w 2007 roku. Autor: Sławek. Źródło: Wikimedia Commons. CC BY-SA 2.0. Zmniejszono rozmiar i przekonwertowano do WebP.

Dom i korty musiały poczekać

Władysław Radwański opowiadał Interii, że jego syn wrócił z Niemiec z oszczędnościami i planem: działka, dom, korty, szkolenie tenisistów. Pieniędzy wystarczyło na zakup ziemi i fundamenty. Resztę pochłaniał tenis córek. Im lepiej grały Agnieszka i Urszula, tym dalej trzeba było jeździć po odpowiednie rywalki. [12]

Dziadek stał się jednym z ludzi finansujących te wyjazdy. Wspominał najtańsze hotele i wpisowe wynoszące 100 euro od osoby. Przy dwóch zawodniczkach już samo zgłoszenie oznaczało 200 euro, zanim rodzina zapłaciła za podróż i nocleg. Mówił też o ofertach pomocy powiązanych z reprezentowaniem interesów wnuczek aż do 25. roku życia. Rodzina nie chciała takich warunków. [12]

Trudno tu oddzielić sport od domowego budżetu. To nie był jeszcze biznes utrzymujący rodzinę. To rodzina utrzymywała możliwość dalszej gry. Ojciec trenował córki, dziadek dokładał środki, a decyzja o kolejnym turnieju oznaczała kolejne wydatki.

Dziennik.pl opisywał również sprzedaż cennego obrazu z rodzinnej kolekcji. W tym samym archiwalnym materiale wskazano pierwsze pieniądze Agnieszki z kortu: 245 dolarów w Gdyni w maju 2004 roku. [13]

Pierwszy partner dawał przede wszystkim możliwość dalszej gry

Potem nastąpiła zmiana, którą rodzina rzeczywiście odczuła. Po wygranym juniorskim Wimbledonie w 2005 roku zapadła decyzja o umowie z Prokomem, opisywał Dziennik.pl. Ojciec tenisistki mówił, że po latach dokładania do kariery pojawił się względny komfort. Zawodniczka mogła jeździć na turnieje; kwoty kontraktu nie ujawniono. [13]

W 2006 roku za występ w warszawskim J&S Cup Radwańska dostała 14 600 dolarów. Według tej samej publikacji było to więcej, niż zarobiła na korcie wcześniej łącznie. Pomiędzy 245 dolarami a taką nagrodą mieściła się praca, którą wcześniej trzeba było opłacać bez pewności zwrotu. [13]

Historia Prokomu jest więc czymś innym niż historia późniejszego reklamodawcy. Partner pojawił się w okresie przechodzenia od utalentowanej juniorki do regularnej gry zawodowej. Pomagał kontynuować drogę, na którą rodzina wydała już własne pieniądze.

Światowa czołówka nie oznaczała jeszcze kompletu sponsorów

21 lutego 2011 roku Lagardère Unlimited ogłosiła podpisanie umów reprezentacji z siostrami Radwańskimi. Przy Agnieszce wymieniono już dziesiąte miejsce w rankingu WTA. Za ich prowadzenie mieli odpowiadać Ken Meyerson i Daniel Becker. Talent był dawno zauważony; teraz do pracy nad nim dołączała międzynarodowa agencja. [14]

Jednym z jej zadań było znalezienie indywidualnego partnera odzieżowego. We wrześniu 2011 roku SportMarketing.pl opisał umowę Agnieszki z Lotto i udział Lagardère w jej zawarciu. Zawodniczka należała do światowej czołówki, a taki kontrakt dopiero się pojawiał. [15]

Sport.pl w 2012 roku podawał wartość współpracy z Lotto na około 200–300 tys. dolarów. To kwota opisana przez media, bez opublikowanego kontraktu i bez pewnego okresu rozliczeniowego, dlatego nie nazywamy jej gwarantowaną roczną pensją. Pokazuje jednak, o jakim rzędzie pieniędzy zaczęto wówczas mówić. [16]

Rodzina potrafiła wychować zawodniczkę i przeprowadzić ją przez kosztowne początki. Pozyskiwanie dużych umów z markami było kolejną pracą. Nie pojawiały się automatycznie po przekroczeniu określonego miejsca w rankingu.

Mama dostała klucze do innego biznesu

Agnieszka Radwańska podczas turnieju w Miami w 2012 roku.
Agnieszka Radwańska podczas turnieju w Miami w 2012 roku. Autor: Charlie Cowins. Źródło: Wikimedia Commons. CC BY 2.0. Zmniejszono rozmiar i przekonwertowano do WebP.

Jeszcze podczas kariery Radwańska kupiła dziesięć apartamentów w centrum Krakowa. W rozmowie z Forbes Women w 2022 roku opowiadała, że do inwestycji zachęciła ją mama, która zajmowała się też ich obsługą. Tak powstało AGA Tenis Apartments, z tenisowymi pamiątkami we wnętrzach. [17]

To ładna klamra rodzinnej historii. Na początku najbliżsi pomagali znaleźć pieniądze na tenis. Później pomagali zagospodarować to, co tenis przyniósł. Agnieszka mogła nadal grać i podróżować, bo ktoś na miejscu pilnował spraw, których nie dało się załatwić między treningiem a meczem.

Międzynarodowa agencja szukała partnerów, a mama pilnowała apartamentów. Rodzina nie zniknęła z tej opowieści, kiedy pojawiły się duże kontrakty. Zmieniły się jej zadania i możliwości, ale przy kolejnych decyzjach Agnieszka nadal korzystała z pomocy najbliższych.

Zanim przyjdzie sponsor, ktoś musi uwierzyć wcześniej

Te historie łatwo opowiedzieć od końca: wielki piłkarz, legenda skoków, finalistka Wimbledonu. Początki wyglądają inaczej. Jest pensja, którą młody zawodnik chciałby podnieść. Jest samochód potrzebny do wyjazdu. Jest obraz, który można sprzedać, żeby nie rezygnować z turniejów.

Później zmieniają się kwoty i ludzie przy stole. Pojawiają się agenci, marki, produkcja reklam i własne firmy. Nie znika jednak najważniejsze pytanie: kto bierze odpowiedzialność za kolejny etap? Czasem jest to dziadek. Czasem menedżer. Czasem mama prowadząca biznes, kiedy córka jest na drugim końcu świata.

Dla marek zainteresowanych sportowcami to dobry punkt wyjścia. Zamiast szukać obietnicy „następnego Lewandowskiego”, warto zobaczyć konkretną osobę, jej historię i projekt, który można zrobić razem. Pierwsza współpraca przy tworzeniu i publikacji contentu może być początkiem takiej relacji. To, czy stanie się wieloletnia, trzeba dopiero wspólnie wypracować.

Źródła i metodologia

Opracowanie i aktualizacja: 13 listopada 2026 roku. Kwoty podano w historycznych walutach i okresach wskazanych w źródłach, bez przeliczania na dzisiejszą wartość. Wypowiedzi Kucharskiego i Tajnera to przypisane im relacje, nie opublikowane umowy. Stawki reklamowe Forbesa i Sport.pl mają charakter doniesień medialnych. Nie podajemy wartości pierwszej umowy Małysza z Red Bullem, ponieważ publikacje przedstawiają ją niejednolicie. Nieujawnionej kwoty umowy z Prokomem nie zastępujemy szacunkiem. Materiał Red Bulla jest retrospektywą marki związanej z Małyszem. Status procesu Lewandowski–Kucharski opisano na podstawie najnowszej odnalezionej relacji z października 2026 roku, bez przesądzania wyniku. Nazwiska i składy zespołów odnoszą się do dat publikacji, nie obecnego zatrudnienia. Wnioski są interpretacją redakcji.

  1. Rzeczpospolita: „Kucharski uczy swoich piłkarzy”, rozmowa o początkach współpracy i zarobkach w Zniczu.
  2. Radio Poznań, 15.06.2020: relacja z wywiadu Kucharskiego dla Futbolowni, zarobki w Lechu.
  3. SportMarketing.pl, 09.11.2011: Lewandowski ambasadorem Gillette.
  4. Wirtualnemedia.pl, 22.06.2017: start Stor9_ i podział ról w obsłudze Lewandowskich.
  5. PAP: kolejna rozprawa w sporze Lewandowski–Kucharski, zarzuty i przebieg postępowania.
  6. WP SportoweFakty, 2020: rozmowa z Kucharskim przedstawiająca jego stanowisko w sporze.
  7. Sport.pl, 13.10.2026: aktualny etap procesu Lewandowski–Kucharski i termin kolejnej rozprawy.
  8. Red Bull: „Małyszomania”, retrospektywa obejmująca finansowanie wczesnego wyjazdu.
  9. Sport.pl, 17.03.2016: przedruk reportażu Gazety Wyborczej z 18.03.1996, nagroda za zwycięstwo w Oslo.
  10. WP SportoweFakty, 14.01.2021: wspomnienia Tajnera o Federerze, samochodach i umowie z Red Bullem.
  11. Forbes: „Raport znani i doceniani cz.1”, opublikowany w 2009 roku, historyczne stawki reklamowe Małysza.
  12. Interia: rozmowa z Władysławem Radwańskim „Zainwestowałem w tę zabawę!”, finansowanie i koszty wyjazdów.
  13. Dziennik.pl, 2007: pierwsze nagrody Radwańskiej i wsparcie Prokomu.
  14. Lagardère, 21.02.2011: oficjalny komunikat o reprezentowaniu sióstr Radwańskich.
  15. SportMarketing.pl, 01.09.2011: umowa Radwańskiej z Lotto i udział agencji.
  16. Sport.pl, 2012: „Skąd dolary na korcie”, medialna wartość kontraktu z Lotto.
  17. Forbes Women, 2022: rozmowa z siostrami Radwańskimi o biznesach i roli mamy w AGA Tenis Apartments.

Przeczytaj także